Hulpmiddelen

Een modern politiekorps koopt een workflow. De drone is hier slechts een onderdeel van.

Dat onderscheid is belangrijker dan het klinkt. Een drone op zichzelf is niet meer dan een sensor op een stok. Een droneprogramma is een aaneenschakeling van beslissingen. Er komt een melding binnen, een toestel stijgt op, de livestream bereikt de operator, een eenheid op de grond reageert hierop, het luchtruim blijft veilig, het bewijsmateriaal wordt veiliggesteld en de vloot blijft inzetbaar. De drone is één schakel in die keten. Het platform dat de keten bij elkaar houdt, is het systeem dat de korpsleiding daadwerkelijk aanschaft.

Hieronder leest u hoe drone-operaties voor de openbare veiligheid in 2026 van begin tot eind zouden moeten verlopen. Dit is het model waar AirHub omheen is gebouwd. De politie van Dubai gebruikt dit al als een actief, stadsbreed Drone as First Responder-netwerk, en het is de koers die openbare veiligheidsteams in heel Europa en het Midden-Oosten nu varen.

Het scenario in één paragraaf

Een alarmmelding meldt een gewapend persoon bij een metrostation. Computer-Aided Dispatch (CAD) maakt het incident aan. AirHub ontvangt de melding, identificeert het dichtstbijzijnde dockingstation op het dak, lanceert autonoom een gestationeerde drone en streamt de beelden binnen enkele seconden live naar de dienstdoende operator. De AI-laag signaleert een persoon die aan het signalement voldoet. De counter-UAS-laag bevestigt dat er geen vijandige drones in de buurt zijn. De livestream verschijnt in de meldkamer naast de camerabeelden van het station en wordt direct doorgestuurd naar de mobiele apparaten van de eenheden ter plaatse. Elke actie, elk frame en elk commando wordt gelogd. Het toestel keert terug naar het dockingstation, laadt op en is klaar voor het volgende incident. Een piloot houdt continu toezicht op afstand, zonder naar de locatie te hoeven rijden.

Dat is de cirkel. Dit is wat er onder de motorkap gebeurt.

Fase 1: CAD brengt het incident in de workflow

De trigger is altijd een meldkamersysteem. Computer-Aided Dispatch, of het nu gaat om Hexagon, Frequentis of een regionaal platform, is de plek waar een 112- of 911-oproep een gestructureerd incident wordt: locatie, type, prioriteit en toegewezen eenheden.

Om een droneprogramma operationeel relevant te laten zijn, moet het meldkamersysteem het droneplatform automatisch aansturen. Een handmatige workflow – waarbij een dispatcher een melding ziet, de telefoon oppakt en om een drone vraagt – kost kostbare minuten die er tijdens een inzet niet zijn. Bij Drone-as-First-Responder-projecten wordt de beoogde reactietijd gemeten in tientallen seconden. De politie van Dubai hanteert een streeftijd van minder dan negentig seconden in de hele stad, en dat doel is onhaalbaar zonder CAD-integratie.

AirHub maakt verbinding met meldkamersystemen via een open API, zodat een incident dat in een CAD-platform wordt aangemaakt automatisch een drone kan aansturen. Het type incident en de locatie bepalen welk dockingstation het dichtstbij is, welk hoogteprofiel gevlogen moet worden, welke camerahoek standaard ingesteld moet staan en welke sensoren onderweg geactiveerd moeten worden.

Het principe is simpel. De centralist blijft werken zoals gewoonlijk. De drone wordt simpelweg een extra eenheid die kan worden ingezet.

Fase 2: het dockingstation start de inzet

De volgende fase is de lancering. In een professioneel programma gebeurt dit zonder dat er iemand naar het dak hoeft te gaan.

Een dockingstation, of het nu een DJI Dock, een Skydio Dock of een ander drone-in-a-box-systeem is dat door AirHub wordt aangestuurd, bevindt zich op het dak van een politiebureau, een zendmast of een mast langs de perimeter. Zodra de door CAD getriggerde opdracht binnenkomt, opent de dock, stijgt het toestel op, klimt naar de ingestelde hoogte en vliegt naar het incident. De operator ziet de startbevestiging, de livestream en de telemetrie binnen enkele seconden nadat de melding is aangemaakt.

Het toestel vliegt niet blind. AirHub heeft het luchtruim al gecontroleerd, de geofence gevalideerd, het relevante operatiegebied en het uitwijkvolume toegepast en een vliegroute geselecteerd die rekening houdt met de veiligheidsmarges op de grond. De piloot, formeel de gezagvoerder op afstand (Remote Pilot in Command), houdt toezicht op de vlucht. Dit is precies wat het regelgevend kader beoogt, en dit maakt het mogelijk om een droneprogramma op te schalen buiten de beperkingen van handmatige besturing.

Voor programma's die gebruikmaken van een mix van gecentraliseerde docks en mobiele eenheden in het veld, draait dezelfde workflow parallel. Een patrouille-eenheid met een controller in de auto kan via AirHub op exact dezelfde manier worden aangestuurd als een dock. De centralist hoeft niet te weten welke drone het dichtstbij is. Het platform weet dat.

Fase 3: AI-beeldherkenning maakt de livestream direct bruikbaar

Een live videostream is handig. Een live-feed die automatisch relevante objecten signaleert, is doorslaggevend.

AI op het niveau van de drone en het platform kan objecten zoals mensen, voertuigen en onregelmatigheden detecteren en classificeren, eventueel met aanvullende missiespecifieke modules. Het toestel registreert de situatie ter plaatse en de AI-laag vertaalt dit naar gestructureerde gebeurtenissen. Een persoon die voldoet aan een signalement wordt direct een melding met een tijdstempel, locatie en stilstaand beeld, in plaats van dat deze informatie verloren gaat in twintig minuten aan cirkelende videobeelden.

Voor de operator verandert dit passief toeschouwen in actief zoeken. Een centralist kan meerdere livestreams tegelijkertijd bewaken wanneer de AI het speurwerk doet.

Voor rechercheurs achteraf maakt de AI-laag het videomateriaal doorzoekbaar. Een zoekopdracht zoals "toon alle voertuigen die tussen 22:00 en 23:00 uur de zuidelijke ingang passeerden" wordt een snelle taak in plaats van een urenlange handmatige analyse.

Het belangrijkste uitgangspunt is dat AI een ondersteunende rol heeft. Het platform reikt informatie aan en de mens neemt de beslissing. AirHub is bewust rondom deze grens ontworpen, en dit helpt ons bij het bouwen van programma's die standhouden onder toezicht van officieren van justitie, ombudsmannen en inkoopauditors.

Fase 4: Counter-UAS detectie en vermijding houdt het luchtruim veilig

Zodra een drone voor openbare veiligheid in de lucht is, wordt een tweede vraag direct cruciaal: wat bevindt zich nog meer in het omringende luchtruim?

Dit is waar de counter-UAS-laag (anti-drone) in de workflow stapt. Detectiesensoren, waaronder radar, RF, akoestische sensoren, Remote ID-ontvangers en visuele systemen, voeden dezelfde operationele kaart waarop de drone vliegt. Coöperatief bemand vliegverkeer verschijnt via ADS-B, zweefvliegtuigen en sportvliegtuigen via FLARM, en niet-coöperatieve drones via de counter-UAS-sensoren.

Voor de operator die de missie uitvoert, levert dit twee op: deconflictering en dreigingsbewustzijn. Als er een politiehelikopter nadert, daalt de drone of wijkt deze uit nog voordat een van beide piloten radiocontact hoeft op te nemen. Daarnaast wordt een niet-geïdentificeerde drone die het incident nadert direct een track op de kaart, compleet met classificatie, koers en betrouwbaarheidsscore.

In het AirHub-ecosysteem is dit de SecHub-laag, een hardware-onafhankelijke sensorfusie- en counter-UAS-engine die detectie, beoordeling en respons samenbrengt in hetzelfde operationele beeld als dat van de eigen drone. Voor openbare veiligheid is deze combinatie steeds essentiëler. Een programma dat de counter-UAS-dimensie negeert, zal uiteindelijk tegen problemen aanlopen die niet voorzien waren.

Fase 5: VMS-integratie brengt de beelden naar de juiste mensen

De meldkamer die het incident coördineert is zelden een speciale drone-meldkamer. Het is vaak een reguliere meld- of commandokamer die draait op een Video Management Systeem (VMS) zoals Genetec Security Center, Milestone XProtect of Hexagon HxGN OnCall. De operator werkt daar al jaren met dat specifieke VMS; hen vragen om dit te verlaten voor een apart dronescherm is dan ook de verkeerde ontwerpkeuze.

De juiste architectuur integreert de drone-feed rechtstreeks in het VMS als een native videobron, naast de vaste CCTV-camera's, de bodycams, de ANPR-camera's en elk ander scherm waarmee de operator al werkt. AirHub streamt via open protocollen zoals RTSP en RTMP, zodat een VMS de feed direct kan ontvangen als een standaard videobron, zonder dat er voor elke locatie maatwerk nodig is.

Het effect voor de operator is enorm. De drone-feed bevindt zich direct naast de CCTV-beelden van de perimeter. De counter-UAS-detectie verschijnt als een waarschuwingslaag. De bodycam van de agent ter plaatse is te zien in het vak ernaast. Eén operator, één softwaresuite, één operationeel beeld.

Dit is ook waar SecHub de cirkel rond maakt. Hetzelfde VMS dat de drone-feed toont, geeft ook de counter-UAS-detecties weer. Zo is de operator die de dreiging ziet ook de operator die direct actie kan ondernemen.

Fase 6: Video delen betrekt het veld bij de operatie

Niet iedereen die de camerabeelden nodig heeft, bevindt zich in de meldkamer. Denk aan de patrouille-eenheid onderweg, de officier van dienst in het commandovoertuig, het tactische team aan de perimeter, de piketjurist of een partnerorganisatie bij een gezamenlijke inzet. Iedereen kan toegang nodig hebben, met verschillende rechten en voor verschillende duur.

Een modern droneplatform behandelt het delen van video als een basisfunctie. Met een live link, een in tijd beperkte token, een rechtenset die bepaalt wie wat mag zien, en een mobielvriendelijke interface die perfect werkt op het toestel dat de professional op straat al bij zich draagt. Met AirHub kan de centralist de livestream binnen enkele seconden delen met de juiste personen, zonder bestanden te kopiëren, schermopnames te versturen of het overzicht te verliezen over wie wat heeft gezien.

Het principe is hier hetzelfde als elders in de workflow. De videostream volgt de operatie, naar de mensen die het nodig hebben, zolang ze het nodig hebben.

Fase 7: Vastlegging van de bewijsketen en audittrail

Alles wat er in de workflow gebeurt, wordt gelogd. Dit is vanaf het begin ingebouwd als een structureel onderdeel van het platform.

Vluchtlogboeken, pilootidentificatie, goedkeuringen voor het luchtruim, actieve geofences, gedefinieerde uitwijkvolumes, parameters voor grondrisicobuffers, AI-gebeurtenissen, counter-UAS-detecties, videosegmenten, wie welke feed op welk moment bekeek en welke patrouille-unit hoelang toegang had. Alles wordt vastgelegd met een tijdstempel en is direct opvraagbaar.

Dit is van belang voor drie partijen. Ten eerste voor het Openbaar Ministerie, omdat dronebeelden alleen bruikbaar zijn als de bewijsketen (chain of custody) sluitend is. Ten tweede voor de luchtvaartautoriteit, omdat elke BVLOS-goedkeuring, vlucht boven aaneengesloten bebouwing of speciale ontheffing gepaard gaat met de plicht aan te tonen dat de vlucht conform de regels is uitgevoerd. Ten derde voor de korpsleiding, omdat een jaarlijkse evaluatie van het programma een kwestie van één druk op de knop moet zijn, in plaats van een maand werk door zes analisten.

AirHub beschouwt logs als het institutionele geheugen van uw programma. Ze zorgen ervoor dat uw operatie moeiteloos standhoudt bij elke controle.

Fase 8: Vlootbeheer houdt de docks paraat voor de volgende melding

De laatste fase bepaalt of er überhaupt een volgende inzet kan plaatsvinden.

Een gestationeerde drone is alleen waardevol als deze direct inzetbaar is bij de volgende melding. Dat betekent dat de batterijen opgeladen en binnen hun levensduur zijn, de propellers voldoende vlieguren over hebben, de sensoren zijn gekalibreerd, de firmware up-to-date is, de geofences geldig zijn, het weer binnen de operationele limieten valt, de verbinding is geverifieerd, de piloten in het dienstrooster staan en aan al hun vliegeisen voldoen, en dat onderhoud proactief is ingepland.

Bij een vloot van tien docks is dit nog handmatig te overzien. Bij een vloot van honderd docks bepaalt dit of het programma wel of niet schaalbaar is.

AirHub behandelt vlootbeheer als een kerntaak. Elk dockingstation, elk toestel, elke accu, controller en piloot heeft een realtime status die de programmamanager op één centrale plek inziet, compleet met proactieve waarschuwingen voordat er problemen ontstaan. Onderhoudsvensters worden gepland rondom de verwachte drukte, dienstroosters van piloten worden afgestemd op de paraatheid van de docks en accucycli worden gemonitord conform de richtlijnen van de fabrikant.

De workflow is het product

Wanneer men praat over droneprogramma's voor openbare veiligheid, is de verleiding groot om te focussen op de drone zelf. Het vliegtoestel is immers het zichtbare deel. Het is echter ook het kleinste onderdeel van het systeem dat u daadwerkelijk aanschaft.

Wat een professionele veiligheidsdienst inkoopt, is een platform dat de gehele keten verbindt, van de melding van een burger tot een gesloten strafdossier. CAD-integratie aan de voorkant. Autonome lancering in het midden. AI, counter-UAS, VMS-integratie, video delen, auditing en vlootbeheer naadloos met elkaar verweven. Dat platform blijft soeverein en on-premise waar de organisatie dat eist, en is volledig hardware-onafhankelijk, of u nu vliegt met DJI, Skydio, Parrot of open protocollen.

Dat is wat AirHub, SecHub en ons partner-ecosysteem leveren. De drone is een onderdeel van het plaatje. Het totale plaatje is het product.

Benieuwd hoe AirHub deze workflow van begin tot eind verzorgt voor openbare veiligheidsteams? Boek direct een demo met een van onze experts.

Veelbelovende technologie die de operatie nooit bereikt. Innovatieve oplossingen die jarenlang in pilots blijven steken. Publiek-private samenwerkingen die vastlopen op bureaucratie, tegenstrijdige belangen of een gebrek aan wederzijds begrip.

In de veiligheidssector heeft dit fenomeen een naam: de Valley of Death. Het is de kloof tussen technologische innovatie en daadwerkelijke operationele inzet. Het is tevens een van de meest hardnekkige uitdagingen waar zowel overheden als technologiebedrijven voor staan.

Twee werelden, één doel

Publieke veiligheidsorganisaties en private technologiebedrijven delen in de kern hetzelfde doel: de samenleving veiliger maken. De manier waarop ze opereren, besluiten nemen en risico's afwegen verschilt echter aanzienlijk.

De publieke sector werkt vanuit compliance, risicobeheersing en langdurige besluitvormingsprocessen. Aanbestedingen, budgetcycli en politieke belangen spelen allemaal een rol. Verandering gaat traag, en vaak met een goede reden, want fouten in de veiligheidssector kunnen ernstige gevolgen hebben.

De private sector draait op een heel andere dynamiek. Snelheid, innovatie en daadkracht zijn de drijfveren. Producten blijven zich ontwikkelen, markten verschuiven snel en de druk om resultaat te laten zien is hoog.

Joost Tuinman, strategisch adviseur bij Gardener Consultancy en voormalig officier bij het Korps Commandotroepen en SOCOM, kent beide werelden van binnenuit. "Publiek-private samenwerking is essentieel, maar in de praktijk vaak complex, traag en bureaucratisch. De publieke sector opereert vanuit compliance en risicobeheersing, terwijl de private sector snelheid, innovatie en daadkracht meebrengt. Die twee werelden moeten elkaar vinden, en dat gebeurt zelden vanzelf."

Wat veroorzaakt de Valley of Death

De kloof ontstaat zelden door kwade wil. Het is meestal het gevolg van een combinatie van structurele factoren die samenwerking bemoeilijken:

• Verschillende tijdshorizonten. Een technologiebedrijf werkt in kwartalen. Een overheidsorganisatie werkt met budgetjaren en beleidsperioden. Die mismatch maakt het lastig om momentum vast te houden.

• Beperkt wederzijds begrip. Technologiebedrijven begrijpen niet altijd hoe overheidsorganisaties werken, welke regelgeving van toepassing is of hoe besluiten worden genomen. Andersom vinden overheidsorganisaties het soms lastig om technische mogelijkheden te vertalen naar operationele behoeften.

• Onduidelijke doelen. Samenwerkingen die starten vanuit enthousiasme, maar zonder heldere doelen, governance en afspraken, lopen vroeg of laat vast.

• Risico-aversie. In de publieke sector is de druk om fouten te voorkomen hoog. Dit kan leiden tot terughoudendheid bij het omarmen van nieuwe technologie, zelfs wanneer de potentiële waarde overduidelijk is.

Hoe u een publiek-private samenwerking laat slagen

Er is geen kant-en-klare oplossing voor de Valley of Death. Verschillende benaderingen hebben inmiddels wel hun sporen verdiend.

• Start met concrete pilots en heldere doelen. Een samenwerking die begint met een afgebakende use-case, meetbare doelstellingen en een duidelijke tijdlijn heeft een aanzienlijk grotere kans van slagen dan een brede intentieverklaring.

• Investeer in wederzijds begrip. Technologiebedrijven die de tijd nemen om de operationele context van hun publieke partners te begrijpen, bouwen vertrouwen op. Dat vertrouwen is de basis voor een duurzame samenwerking.

• Zet de juiste mensen aan tafel. Samenwerking valt of staat vaak met de mensen die het trekken. Mensen die beide werelden kennen en begrijpen, zijn goud waard als bruggenbouwers.

• Maak governance expliciet. Wie beslist waarover? Hoe worden geschillen opgelost? Wat verwacht men van elkaar? Dit soort afspraken klinken formeel, maar ze voorkomen in de praktijk veel ruis.

Tuinman vat het treffend samen: "Het komt neer op het concreet maken van de samenwerking, met heldere doelen, governance en wederzijds begrip. Dat is de manier om technologie veel sneller en effectiever naar de operatie te brengen."

De rol van AirHub in publiek-private samenwerking

Voor AirHub is publiek-private samenwerking de dagelijkse praktijk in de samenwerking met veiligheidsorganisaties, overheden en defensie in binnen- en buitenland.

Stephan van Vuren, CEO van AirHub: "Wij bouwen een platform dat operationele teams écht helpt. Om dat in de juiste omgevingen te laten landen, heb je mensen nodig die die omgevingen van binnenuit kennen. Dat is precies waarom de samenwerking met Joost zo waardevol voor ons is."

De samenwerking met Gardener Consultancy brengt die overtuiging in de praktijk. Door strategisch inzicht en operationele kennis samen te brengen met technologische innovatie, verkleint AirHub de afstand tussen wat mogelijk is en wat daadwerkelijk wordt ingezet.

Blik op de toekomst

De druk op veiligheidsorganisaties neemt toe. Geopolitieke spanningen, klimaatgerelateerde crises en de snelle opkomst van nieuwe technologie maken de operationele omgeving complexer. Tegelijkertijd blijft het aanbod van effectieve technologie die organisaties kan ondersteunen groeien.

De organisaties die de Valley of Death weten te overbruggen, zijn de organisaties die vroegtijdig investeren in de juiste partnerships, de juiste mensen en de juiste platforms. Zij bouwen hiermee aan een fundament voor de toekomst, ruim voordat een crisis daar direct om vraagt.

Benieuwd hoe AirHub samenwerkt met veiligheids- en defensieorganisaties? Boek een demo met een van onze experts.

In mei 2026 verschoof het zwaartepunt van de regelgeving naar de Verenigde Staten en de normalisatie-instellingen. De FAA nam twee belangrijke besluiten gericht op drones: een voorgestelde regel die exploitanten van kritieke infrastructuur in staat stelt een verzoek in te dienen voor locatiespecifieke dronebeperkingen, en een reeks No-Drone-zones voor het WK voetbal 2026, ondersteund door het nieuwe handhavingsinitiatief DETER. Transport Canada publiceerde haar maandelijkse Drone Zone-nieuwsbrief, ANAC Brazilië zette drones en geavanceerde luchtmobiliteit op de agenda van haar workshop met diverse stakeholders over de toekomst van de Braziliaanse burgerluchtvaart, en EUROCAE boekte vooruitgang met drie normeringsprojecten die relevant zijn voor UAS en opkomende luchtvaarttechnologieën. Dit zijn de ontwikkelingen die drone-operaties wereldwijd vormgeven.

EMEA

ENAC boekt vooruitgang met tests met waterstofdrones in de Padova Sandbox Op 7 mei rapporteerde ENAC nieuwe mijlpalen voor het Padova Sandbox-project, ontstaan uit een samenwerkingsovereenkomst tussen ENAC, de regio Veneto en Gruppo SAVE. Een testsessie op de Osnago-locatie van Milani demonstreerde de Key Energy Builder van H2C voor de productie, opslag en levering van groene waterstof, evenals het tanken van een logistiek voertuig. Voor waterstofaangedreven drones die worden gebruikt voor het vervoer van medische goederen, bevestigde de demonstratie een tanktijd van 5 minuten, een bereik van 100 km, een nuttige lading van 4 kg, een waterstofverbruik van 340 g per vlucht en een maximale snelheid van 55 km/u.

NCAA Nigeria lanceert digitaal portaal voor drone-regulering Op 13 mei lanceerde de burgerluchtvaartautoriteit van Nigeria (NCAA) officieel het Drone (UAS/RPAS) Portal tijdens de 6e Africa International Drone Technology Conference and Exhibition (Dronetecx 2026) in Lagos. NCAA-directeur-generaal kapitein Chris Najomo presenteerde het portaal als een manier om de wildgroei van drones in te dammen, de snelle groei van recreatieve drones in de Open-categorie te beheren, een roadmap te bieden voor de sector en een aanvulling te vormen op de bestaande burgerluchtvaartvoorschriften van Nigeria (Nig. CARs Part 21).

Noord- en Zuid-Amerika

FAA stelt regel voor om drones te weren bij kritieke infrastructuur Op 6 mei onthulden de Amerikaanse minister van Transport Sean P. Duffy en de FAA een voorgestelde regel waarmee exploitanten van bepaalde kritieke infrastructuur een verzoek kunnen indienen voor door de FAA goedgekeurde beperkingen op drone-operaties boven hun locaties. Zestien sectoren zouden hiervoor in aanmerking komen, waaronder energieproductie, transportsystemen, chemische installaties, waterzuivering en defensie-industriële complexen. Beperkingen worden ingediend en goedgekeurd via een nieuw FAA-webportaal op basis van veiligheids- of beveiligingscriteria.

FAA stelt no-drone-zones in voor stadions WK voetbal 2026 Op 28 mei heeft de FAA tijdelijke vliegbeperkingen ingesteld boven stadions waar WK-wedstrijden en gerelateerde fanevenementen plaatsvinden. Alle luchtvaartuigen, inclusief drones, worden op wedstrijddagen verboden binnen een straal van 3 zeemijl en tot een hoogte van 3.000 voet AGL. Overtreders riskeren boetes tot $ 100.000, inbeslagname van de drone en federale strafrechtelijke vervolging. Het Drone Expedited and Targeted Enforcement Response (DETER)-initiatief van de FAA zal de handhaving ondersteunen.

Transport Canada publiceert Drone Zone editie 7 Transport Canada heeft op 1 mei editie 7 van haar Drone Zone-nieuwsbrief uitgebracht, waarin onderwerpen worden behandeld zoals voorrangsregels, herhaaltrainingen (vliegervaringseisen), regels voor het operationele gewicht van drones, SFOC-RPAS-servicenormen bij hoge seizoensgebonden aanvraagvolumes, bijgewerkte tarieven van Transport Canada per 1 april, de RPAS/AAM-marktstudie van NAV CANADA, de enquête over medium-RPAS-vluchten die op 31 mei sluit, de consultatie over de naamswijziging van de Drone Zone-nieuwsbrief, de introductie van de Canadian Space Launch Act en de nieuwste statistieken over registraties en vliegbrevetten.

ANAC Brazilië brengt luchtvaartsector bijeen over toekomstige uitdagingen Op 20 mei sloot ANAC haar workshop "Uitdagingen voor de burgerluchtvaart voor de komende 5 jaar" af, die vertegenwoordigers uit de sector, experts, openbare en particuliere instellingen, de academische wereld en het maatschappelijk middenveld samenbracht. Drones, eVTOL's en geavanceerde luchtmobiliteit stonden expliciet op de agenda, naast de regulerende en operationele uitdagingen die ze met zich meebrengen voor het Braziliaanse systeem.

Aerocivil Colombia scherpt maatregelen aan en zet nationale droneveiligheidscampagne voort Aerocivil kondigde strengere handhavingsmaatregelen aan en startte de volgende fase van haar nationale campagne "Vuela Legal, Vuela Seguro" ("Vlieg legaal, vlieg veilig") voor legaal, verantwoord en veilig UAS-gebruik in Colombia. De campagne rust op vier pijlers: registratie en legaliteit, operationele veiligheid in lijn met RAC 100 en internationale normen, educatie en handhaving. Boetes voor vluchten in verboden gebieden of niet-conforme vluchten variëren van 4 tot meer dan 50 minimale maandlonen, afhankelijk van de ernst.

Azië-Pacific

CASA publiceert samenvatting consultatie over de ondersteuning van onderzoek en ontwikkeling voor onbemande luchtvaartuigen CASA heeft de samenvatting vrijgegeven van de consultatie over Discussion Paper DP 2521US. Hierin is onderzocht hoe het regelgevingskader voor de veiligheid van onbemande luchtvaartuigen beter onderzoek en ontwikkeling kan ondersteunen, inclusief flexibiliteit voor onderzoek, regeldruk en het gebruik van sandboxes en testvluchten. De uitkomsten worden gebruikt voor de komende voorgestelde wijzigingen om de R&D-mogelijkheden voor de Australische industrie uit te breiden.

CASA publiceert RPAS-nieuws voor mei 2026 De maandelijkse RPAS-nieuwsbrief van CASA voor mei behandelt de nieuwste activiteiten rondom BVLOS-testtrajecten, de test omtrent 'assisted visual line of sight' (geassisteerd vliegen in het zicht), de voortgang van algemene goedkeuringen voor vluchten boven de 400 voet met een laag risico, de drie Pathways voor vluchten over of nabij mensen (OONP) voor ReOC-houders, het commerciële traject voor grote RPA's en categorie-gebaseerde goedkeuringen voor middelgrote drones.

CAAC China presenteert haar 15e vijfjarenvisie voor de laagvliegende economie Op 27 mei publiceerde CAAC-beheerder Song Zhiyong een programmatisch artikel over het bevorderen van de gezonde en ordelijke ontwikkeling van de laagvliegende economie, die in het regeringswerkrapport van 2026 is aangemerkt als een nationale pijlerindustrie. Het artikel stelt doelen voor het 15e vijfjarenplan, waaronder 100% registratie op naam van UAV's, meer dan 1 miljoen gecertificeerde operators en meer dan 80 miljoen civiele laagvliegende vlieguren per jaar. Actuele statistieken tonen 3,8 miljoen geregistreerde drones, meer dan 430.000 operators, 45,3 miljoen vlieguren in 2025 (een stijging van 70% op jaarbasis), 1.200 fabrikanten van middelgrote tot grote UAV's, meer dan 40.000 exploitanten en 300.000 landbouw-UAV's die 460 miljoen mu aan landbouwgrond bedienen.

Japanse ministerie van Land, Infrastructuur, Transport en Toerisme (MLIT) organiseert eerste JARUS-werkgroepbijeenkomst op Japanse bodem Van 18 tot 22 mei was MLIT gastheer van de werkgroepbijeenkomst van JARUS (Joint Authorities for Rulemaking on Unmanned Systems) in X-NIHONBASHI in Tokio. Dit was de eerste bijeenkomst in Japan sinds de oprichting van JARUS in 2007, met een recorddeelname van ongeveer 60 gedelegeerden uit 25 landen. De discussies concentreerden zich op de herziening van SORA, inclusief kwantitatieve methodes voor het beoordelen en beperken van luchtvaartrisico's. Japan presenteerde haar nationale UAS-kader en op SORA gebaseerde casestudies voor risicobeoordeling, waarmee het haar actieve rol in de internationale UAS-harmonisatie versterkte.

Normalisatie-instellingen

EUROCAE opent consultatie over ED-286A voor counter-UAS-systemen Op 11 mei heeft EUROCAE WG-115 de openbare consultatie geopend voor het concept ED-286A "OSED for Counter UAS Systems in Controlled Airspace". Hiermee wordt de ED-286 uit 2021 bijgewerkt met actuele scenario's, praktijkvoorbeelden en richtlijnen voor risicobeoordeling bij de inzet van C-UAS rond luchthavens en luchtverkeersleidingsdiensten (ANSP's). Feedback kan worden ingediend tot 25 juni 2026.

EUROCAE opent oproep voor experts voor WG-135 Op 12 mei heeft EUROCAE een oproep gepubliceerd voor experts voor de nieuw opgerichte Werkgroep 135 (CRL-kader voor opkomende luchtvaarttechnologieën), naast oproepen voor WG-126, WG-67 en WG-28. WG-135 zal het Common Reference List-kader verder ontwikkelen dat relevant is voor de integratie van drones en geavanceerde luchtmobiliteit (AAM).

EUROCAE publiceert haar NEWSblog van mei 2026 Op 28 mei heeft EUROCAE haar maandelijkse NEWSblog uitgebracht met een samenvatting van de normen van mei, de activiteiten van de werkgroepen, partnerschappen en hoogtepunten van evenementen, waaronder de lancering van WG-135, het initiatief voor digitale normen, virtueel ATM-werk (WG-122) en de deelname van EUROCAE aan Airspace World 2026 in Lissabon (26 tot 28 mei).

EUROCAE publiceert ED-300A over AFHA- en PASA-richtlijnen voor VTOL Op 29 mei publiceerde EUROCAE ED-300A "Guidance on conducting an AFHA and PASA for a VTOL using a generic example". Dit document ondersteunt consistente functionele gevarenbeoordelingen en voorlopige veiligheidsbeoordelingen van luchtvaartuigen voor VTOL-toestellen, een belangrijk referentiedocument voor het certificeringswerk van eVTOL's en geavanceerde luchtmobiliteit.

ASTM brengt speciale technische publicatie over UAS uit ASTM heeft via haar webshop een UAS-gerelateerd Special Technical Publication-document uit haar STP1633-serie beschikbaar gesteld, ter ondersteuning van het lopende werk van de technische commissie aan normen voor onbemande luchtvaartsystemen.

De ontwikkelingen in mei wijzen op een duidelijke verschuiving naar handhaving, infrastructuurbeveiliging and internationale coördinatie. Van de door de FAA voorgestelde dronebeperkingen voor kritieke infrastructuur en de No-Drone-zones voor het WK voetbal gesteund door het nieuwe DETER-initiatief, tot het feit dat MLIT Japan voor het eerst gastheer was van de JARUS-werkgroep voor de herziening van SORA: toezichthouders scherpen tegelijkertijd de operationele grenzen aan en harmoniseren de wereldwijde regels. Parallel daaraan wijzen de tests met waterstofdrones van ENAC in de Padova Sandbox, de 15e vijfjarenvisie voor de laagvliegende economie van CAAC China en de R&D-consultatie van CASA op de volgende golf van grootschalige, duurzame operaties.

Het consultancyteam van AirHub blijft deze ontwikkelingen volgen naarmate de sector zich beweegt richting een bredere integratie en meer geavanceerde toepassingen. Mocht er een update van de regelgeving zijn die we volgende maand moeten opnemen, laat het ons dan weten via onze consultancypagina.

Wilt u weten wat deze wijzigingen in de regelgeving betekenen voor uw activiteiten? Boek een demo met een van onze experts.